Lees wat anderen vinden van “De gelukkige klas” en geef je eigen mening!
Klik op de button hieronder om reacties te lezen/ toe te voegen.
Berichten
Reacties
Goudsnederlandleest’s Weblog
Just another WordPress.com weblog
Berichten
Reacties
Ik ken “De gelukkige klas” van Theo Thijssen nog niet, maar ik ga het zeker lezen. Wat ik er van vind komt op dit weblog!
Ik heb het boek gelezen, en ik moet zeggen, dat het me niet tegengevallen is. Het boek wat vorig jaar voor de actie uitgezocht was, vond ik geen succes. Ik was er in begonnen, maar het verhaal kon me niet boeien.
Dat was met De gelukkige klas wel anders! Het was heel even wennen aan het taalgebruik, maar dat was meteen een van de charmes van het boek. En de observaties van Meester Staal zijn haarscherp en eigenlijk tijdloos. Sommige dingen die in het boek beschreven worden zijn natuurlijk wel ‘ouderwets’, maar er zit genoeg in, waarvan je denkt: he, eigenlijk is het helemaal niet zo heel erg anders!
Ik heb het verhaal dan ook vrij snel uitgelezen, af en toe erom gegrijnst en me afgevraagd waarom er voor de gelukkige klas is gekozen, omdat het boek Schoolland eigenlijk vooraf gaat aan dit boek.
Ik heb het boek nog niet gelezen, maar ik wil in elk geval reageren op deze mooie weblog! Alles drop en dran en een leuke header.
Ik wist niet dat er nog een ander boek aan De gelukkige klas vooraf ging. Goed te weten, dan begin ik eerst aan Schoolland.
In “Meer over media” staat dit erover:
“Het tweede deel van het Verzameld werk van de Amsterdamse onderwijzer, uitgegeven in een fraaie dundrukeditie, bevat drie romans. ‘Schoolland’ en ‘De Gelukkige Klas’ waarin de volksonderwijzer Staal in dagboekvorm de dagelijkse gang van zaken bijhoudt. Het is de beschrijving van het beroepsleven van de volksonderwijzer. In ‘Schoolland’ is het de groei van de onderwijzer met zijn klas naar een werkzame eenheid; in ‘De Gelukkige Klas’ bereikt de auteur de apotheose.”
Ik sluit me helemaal bij mrs Woodrington aan, wat een heerlijk boek, ik heb het in één keer uitgelezen.
Het taalgebruik is niet meer van deze tijd maar het verhaal absoluut wel. Het gemopper op het moeten gebruiken een registratieschrift steekt een beetje bleek af bij wat docenten in deze tijd aan administratieve rompslomp naast het lesgeven moeten bijhouden. Maar de behoefte om daar minder mee bezig te zijn en meer met waar het echt om gaat: ‘lesgeven!’ is volgens mij ook tijdloos.
Ik vraag me af hoe we over zo’n jaar of 30 terugkijken op ons onderwijs van nu. Ik hoop niet met hetzelfde (nostalgische?) gevoel als waarmee ik dit boek heb gelezen.
Enige kanttekening: het boekje had er van mij wel wat mooier uit mogen zien, Theo Thijssen verdient beter dan deze goedkope uitgave!
Ik ben het helemaal met de vorige schrijvers(schrijfsters) eens. Het gedoe met het registratieschrift is echt een voorloper van de huidige administratieve taken.
Al lezende gingen m’n gedachten terug naar m’n eigen lagere schooltijd en enkele gebruiken in de klas van meester Staal kwamen me toch wel erg bekend voor.
Echt lesgeven blijft tijdloos.